Fotokollektief BeeldKracht exposeert:

Another Point of View


We stellen de kunstenaars voor:


Freddie van Koningsveld

Freddie van Koningsveld


Freddie van Koningsveld onderzoekt in haar werk de verbinding tussen binnenwereld en buitenwereld. Ze wil het onzichtbare zichtbaar maken en is nieuwsgierig naar de lagen die zich bevinden achter en onder de zichtbare wereld. 


Fotografie is haar belangrijkste medium, bij voorkeur langzaam en aandachtig, bij voorkeur analoog en op groot formaat. Naast deze werkwijze experimenteert zij ook met digitale technieken, zoals fotograferen zonder lens met een gaatje als pinhole. 

Freddie kiest bewust voor langlopende projecten, zodat zij haar onderwerpen in de diepte kan onderzoeken. Voor de serie Binnen de Huid creëert zij tableaus waarin meerdere personen op een vergelijkbare manier worden geportretteerd. Het uitgangspunt hierbij is eenheid in verscheidenheid.


In deze serie gaat het haar niet om de uiterlijke verschijning, maar om wat daarachter schuilgaat. Door haar modellen als het ware te ontmantelen, zoekt zij samen met hen naar een beeld dat tegelijk universeel en persoonlijk is: geen ik zonder de ander.


Na vier tableaus met vrouwen presenteert zij nu een serie met mannen. Twintig mannen hebben zich letterlijk en figuurlijk blootgegeven en zich toevertrouwd aan de fotograaf en haar camera. Het resultaat is een indringend en kwetsbaar onderzoek naar identiteit, verbondenheid en mens-zijn.


Volg Freddie via Facebook of Insta of bekijk haar website.


Udo K. Geisler

Udo K. Geisler


Een fotograaf uit Zandvoort. Oorspronkelijk afkomstig uit Berlijn, waar hij zijn jeugd doorbracht en zijn opleiding volgde, vestigde hij zich in 1978 in Nederland. In Amsterdam ontdekte hij zijn liefde voor straatfotografie: het observeren van het alledaagse leven, de toevallige ontmoetingen en de stille momenten tussen mensen en hun omgeving.

Al snel verlegde zijn blik zich naar de rafelranden van de stad, daar waar stedelijke structuren overgaan in natuur. In zijn werk onderzoekt Udo de spanning én de balans tussen mens en landschap. De laatste jaren richt hij zich in het bijzonder op de weerbaarheid van de natuur. Op plekken die door de mens zijn verlaten, toont hij hoe de natuur langzaam maar onvermijdelijk terrein terugwint.

Tijdens de expositie in het Naaiatelier presenteert Udo Geisler grootformaat foto’s waarin het opkomen van natuur in de stedelijke ruimte centraal staat. Beelden die zowel verstillen als confronteren, en uitnodigen tot reflectie op onze relatie met de omgeving die we vormgeven.


Volg Udo via Facebook of Insta.


Jaap Plas

Jaap Plas


Jaap Plas begon met fotograferen tijdens zijn (fiets)reizen, waar het vastleggen van bijzondere en mooie momenten centraal stond. Geleidelijk verschoof zijn aandacht naar details, compositie en vooral naar de indruk die beelden op hem maken. Tegenwoordig zoekt hij steeds vaker een meer vrije en experimentele benadering van fotografie, veelal in zwart-wit.


Naast fotografie maakt Jaap beelden van hout of steen, waardoor de vormen van zijn sculpturen een spiegel zijn van dat wat zich in hem afspeelt.


In het maakproces probeert hij een dialoog aan te gaan met het materiaal, waarbij de uiteindelijke vorm ontstaat uit een wisselwerking tussen het hout of de steen en zijn innerlijke beleving. Zijn sculpturen functioneren zo als een spiegel van wat zich in hem afspeelt.


Lange tijd was hij werkzaam in de gezondheidszorg. Toch bleef er altijd een sluimerende behoefte om zich creatief te uiten, wat ook in die periode resulteerde in een sculptuur of schets. Na enkele jaren aan de Kunstacademie Haarlem en het volgen van diverse cursussen heeft hij zich voornamelijk autodidactisch verder ontwikkeld.


Tijdens deze expositie toont Jaap Plas onder andere zijn meest recente werk: een driedelige sculptuur, begeleid door een serie foto’s die het werk verdiepen en in context plaatsen. 


En dat in onderstaand thema:


Wij zijn

zoals jij

Niets is

anders.


Wie zal ons

apart maken

terwijl wij

samen zijn.


Volg Udo via Facebook of Insta.

Simone Klingers

Simone Klingers


‘Dat meisje dat zo goed kon tekenen’ volgde vanzelfsprekend haar schooltijd een opleiding aan de Rietveld Academie. Ze maakte naam met expressieve schilderijen zo groot als historische schutterstukken. Geleidelijk aan raakten haar artistieke ambities op de achtergrond, maar tien jaar geleden vond zij een nieuwe ingang tot het beeldende werk: de fotografie. Haar fotografische werk begon met straatfotografie en verbreedde zich later naar abstracte en landschapsfotografie.

Het meervoudige werk De Nije Dijk behoort tot die laatste categorie. De titel verwijst niet naar een dijk in letterlijke zin, maar naar een lange, smalle en kaarsrechte weg die vanuit het hooggelegen Drentse dorp Annen het lager gelegen veengebied in loopt en eindigt bij een natuurontwikkelingsgebied. Er is niets opzienbarends te zien enkel stoer agrarisch land onder een Drentse lucht en de sporen die de boer daar achterlaat.


Tijdens de vele bezoeken aan haar bejaarde moeder wandelde Klingers ontelbare keren langs deze weg door weer en wind, met de camera in de aanslag. Het resultaat is een portret van een landschap dat overal in Nederland te vinden is, maar zelden wordt vastgelegd. 


Ga hier naar de website van Simone.


Roos Tacken

Roos Tacken


Roos Tacken werd al op jonge leeftijd getrokken door visuele indrukken uit haar omgeving. Fotografie kwam daarbij min of meer toevallig op haar pad.


Ze volgde een aantal jaren de opleiding aan de Fotoacademie in Amsterdam en verdiepte haar praktijk later met een tweejarige cursus aan de Kunstacademie Haarlem waar zij meer ging experimenteren met vrije beelden. In die periode ontdekte ze dat perfectie niet haar doel is; belangrijker is wat een beeld oproept en in beweging zet bij haarzelf én bij de kijker.


Wanneer ze terugkijkt op haar oudere werk, ziet ze die vroegere fascinatie voor lichtval en vormen: veranderlijke structuren die steeds in beweging zijn. Beweging is daarmee een terugkerend thema in haar oeuvre, ofwel door het onderwerp zelf of in de manier van fotograferen.


Voor deze tentoonstelling staat bij haar water centraal. Een element dat als geen ander beweging, verandering en tijd zichtbaar maakt, en dat naadloos aansluit bij Roos Tacken’s beeldtaal en onderzoek.